The 47th Experimental Film Society screening took place at the Cinematheque of Tehran Museum of Contemporary Art in September 2015 to an audience of about 250 people. The setting had a practical importance for me but also an emotional one; it being in the city where I grew up, and the museum of contemporary art being the place where my earliest cinephile tendencies were shaped. I chose 14 short films by 5 members of EFS, films that carried the utmost formalistic attributions, and as a result this screening became an extremely challenging one for the audience. I wanted to put a great deal of pressure on the viewers rather than give them an easy time. The results were fascinating and truly strengthened my belief that filmmaking is always about testing the limits and boundaries of both the filmmaker and the audience.

Naturally some members of the audience walked out, we usually anticipate a few. However, the most memorable walkout happened during a screening earlier in the year, when a member of the audience exited crossing the screen itself, stopped, turned to the face the entire salon and waved goodbye to the rest of those seated. What was interesting in this screening at the Tehran Cinematheque was the constant traffic; some people left, others arrived late, even some of those people who walked out decided to return for more.

Many of the films utilised different forms of flicker, which varied from low pulsing to violent strobing. I witnessed people painfully shield their eyes, others even put on sunglasses, while many tried to avoid the screen at all costs by staring at the ceiling or into the darkness of the floor. Many people were talking amongst themselves while the films were playing, instantly debating and discussing them. But perhaps the most extreme and indeed wonderful piece of feedback was from an audience member who came up to me after the show and admitted that the films had caused him to ‘blackout’! I found it even more interesting when I learned he enjoyed a great number of the films and was in fact an avid cinephile himself. Overall, I have never received such an enthusiastic response from a crowd who endured such a heavy screening of physical assault. For me, every screening is a rich and unique experience, the intriguing variables being geographical location and culture.

After the show myself and my EFS colleagues participated in a long Q&A, for the duration of which I was mostly translating questions and answers. We discovered that the films truly divided the audience! While some people were deeply engaged with the work, asking many philosophical questions concerning sound, image, aesthetics and other technical aspects, other people were deeply resentful of the films and of the entire experience, comparing us to Nazis (for they believed we tortured them with flicker and editing). We were also called CULTURAL ISIS, something that I find extremely funny! Others were making interjections and defending the films and us. Later many spoke individually with Esperanza, Dean and Michael concerning particular aspects of their work. The films had triggered something in this great audience and all of these responses were fascinating, so much so that to this day I cannot fully comprehend this otherworldly, surreal screening.

It is very natural that you would receive complete opposite reactions during a single programme and that is what makes it constantly enjoyable. I am very happy indeed that we presented these EFS films in person in Iran for the very first time, because people truly appreciated it, they reacted positively and negatively, and perhaps some members of the audience needed it!

I am still receiving emails of feedback from those who enjoyed the show. Most of all I am glad to have come across such mind-boggling negative reactions. I previously addressed this issue here, saying that for me the most important thing in filmmaking is to present the audience with films that can affect them with a certain generated energy. It is irrelevant whether they love or hate a film, but they must live with it. After that, it is beyond my control and over time the film will hopefully gestate within them. The most important thing is to believe in what you do 100%, to respect the audience as sincerely as possible, and never give up making films. Screen them constantly!

Many thanks to Amir Hossein Siadat, Vahid Mortazavi, Émmsen Jafari, Golnoosh Hamidi, Pooria Nikdel, Ayeen Forootan, Ehsan Safarpour & Mahshid Asoudehkhah, Dean Kavanagh, Atoosa Pour Hosseini among others!

-Rouzbeh Rashidi

Info about the films HERE

Read the catalogue in Farsi HERE

EFS @ Cinematheque of Tehran Museum of Contemporary Art

Design By Mahshid Asoudehkhah & Behdad Zamani

چکیده‌ای از تاریخ عملی ای‌ ف‌‌‌ س

"چکیده‌ای از تاریخ عملی ای‌ ف‌‌‌ س"
"جامعه ی سینمای تجربی" نهادی مستقل است که فعالیت‌هایش بر فیلمسازی مستقل، آوانگارد، کم‌بودجه و یا حتی بدون بودجه تمرکز دارد. من EFS را در سال   ۲۰۰۰ در تهران شکل دادم، اما فعالیت‌های اصلی این نهاد از سال ۲۰۰۴ در دوبلین و ایرلند ادامه یافت. EFS فعالیت خود را با آرشیو و تولید آثاری منتخب از فیلم‌سازانی پراکنده در سراسر جهان آغاز کرد، فیلم‌سازانی که فیلم‌هایشان با نوعی گرایش مصالحه‌ناپذیر به سینمای شخصی و تجربی، از دیگران متمایز می‌شود. از سال ۲۰۱۱ عمده‌ی فعالیت‌های این گروه درراستای فراهم آوردن فضاهای متعدد برای نمایش فیلم‌‌‌های اعضایش در سراسر جهان بوده است. به طور مثال EFS در جولای ۲۰۱۵ چهلمین نمایش خود را در برلین داشت. فارغ از نمایش های عمومی، EFS فعالیت هایی نظیر رویدادهای زنده ی سینمایی ، نمایشگاهی و اینستالیشن را نیز در پرونده خود دارد. در سایت اختصاصی EFS آرشیو آنلاینی از فیلم های کوتاه و سایت VOD برای فیلم های بلند جمع آوری شده است، یکی از فعالیتهای جانبی این نهاد به صورت آنلاین، انتشار مجله ی EFS و پروژه ی نویز "Cinema Cyanide" است. اعضای کنونی EFS شامل نه نفر می شوند.
EFS به طور مشخص به قوانین و محدودیت های معینی در انتخاب فیلم ها پایبند نیست، اما بیشتر فیلم ها از اصول و ویژگی هایی عمومی تبعیت می کنند. یکی از این اصول دوری از فیلمنامه یا هرگونه متن از پیش نوشته شده برای ساخت فیلم است، فیلم هایی که به جای کلمات بر اساس تصاویر ساخته می شوند، کیفیات خاص خود را دارا هستند، به طور دقیق تر می‌توان گفت که فیلمسازان EFS رویکردی بداهه و جست وجوگر را در فیلم سازی دنبال می کنند. آن ها تا آخرین روز تدوین نمی دانند که فیلمی که در حال ساختنش هستند چگونه از آب در می آید! به جای آنکه آن ها به فیلم جهت دهند، فیلم به آن ها راه را نشان می دهد. فیلم های EFS در یک آزادی خلاقانه و اکثرا با بودجه ی خود فیلمساز ساخته می شوند، اما اخیرا بعضی از اعضا از کمک مالی سرمایه گذاران نیز استفاده می کنند. وسایلی که در ساخت این فیلم ها استفاده می شوند معمولا وسایل ابتدایی و ارزان قیمت فیلم سازی هستند به طور مثال : دوربین های DSLR ، دوربین هشت یا شانزده میلی متری، دوربین های موبایل، وبکم و دوربین های DV و حتی VHS. ایجاد رابطه ای آگاهانه میان خاص بودن کیفیات بصری فرمت های هر یک از  این دوربین ها و خود فیلم برای ما بسیار حائز اهمیت است. موضوعیت فیلم های ما  در رفت و آمد و برخورد با آدم ها و مکان ها در زندگی روزمره و یا در طول یک سفر شکل می گیرد، فیلم هایی که بیش از آنکه رویکردی مستندگونه را دنبال کنند، مخاطب را به نگاه کردن از میان منشوری شعرگون دعوت می کنند. پیرنگ این فیلم ها معمولا انتزاعی و بدون دیالوگ هستند.
فیلم های EFS بیشتر در مورد موضوعات شخصی هستند و به یک معنا در نگاه عده ای، ناقص  به نظر می رسند چراکه این فیلم ها روایتی مشخص و جهان شمول را به بیننده نشان نمی دهند، به مخاطب نمی گویند که در هر لحظه باید به طور دقیق چه احساسی داشته باشد. ارتباط آنها با مخاطب شاید مانند قطعه موسیقی است که تنها خط گیتار باس و ساز درامز را شامل می شود، آن ها مخاطب را در افزودن ملودی اصلی آن تنها می گذارند. این فیلم ها فضای بی انتهایی را پیش روی مخاطب قرار می دهند تا بیننده در حین دیدن فیلم به جای «دور شدن از خود» دائما «خود را» به یاد آورد. این فیلم ها درباره تصاویر و نحوه ی پرداخت آنهاست، هنگامی که صدا یا موسیقی در میان باشد، آنچه مورد پرداخت قرار می گیرد، تعامل میان صدا و تصویر است. سینما به خودی خود، محتوایی است که همواره فرم هایش را به بازی می گیرد و به تجربه های نو می پردازد. نیازی نیست که لزوما از مرزهای خود فراتر رود، چراکه این مرزها قبلا توسط سینماگران ساختارگرایی مانند شاریتز و یا به عنوان مثال فیلم های نخستین گارل شکسته شده اند. اگر تجربه های یک فیلمساز با نگرش و شخصیت خودش حقیقت یابد، امکانات مدیومی که در اختیار دارد(سینما)، دائما در حال نوسازی خواهد بود.
هنگامی که در سال ۲۰۰۰ در تهران شروع به فیلم سازی کردم، احساس کردم که سه شاخه ی اصلی فیلمسازی  پیش رویم قرار دارد و باید یکی از آن ها را انتخاب کنم و مشغول به کار شوم. گونه ی اول: سینمای" جریان اصلی" بود، که تاکید فراوانی بر قصه گویی - چه در فیلم داستانی یا مستند - داشت. گونه ی دوم:  سینمای " زیرزمینی/پارتیزانی" بود که در انتخاب موضوع، دلیرانه تر بود، با شیوه‌های کم‌بودجه‌ ساخته می شد و به‌رغم این بودجه‌ی کم، لزوما از لحاظ کیفی با گونه ی اول تفاوت چندانی نداشتند، تنها چیزی که در این فیلم ها دوست داشتم " تکنیک های خودساخته" بود که در فیلم به کار رفته بود. گونه ی سوم:" ویدئو آرت" بود که غالبا شامل بر موضوعات اجتماعی، سیاسی یا مذهبی می شد. آثاری که شخصی تر و شاعرانه تر بودند، بیشتر با سلیقه ام تطابق داشتند، ولی این آثار از درون هنرهای بصری تغذیه می شدند، درحالی که من بیشتر مجذوب سینما بودم. احساس می کردم که به هیچ یک از این سه گروه تعلق ندارم. تصمیم داشتم تا کاری بسیار تجربی تر با خود مدیوم فیلم را تجربه کنم … چرا که تحت تاثیر تاریخ سینما بودم. نیازی را احساس میکردم به وجود آوردن فضایی که تنها به ساخت و نمایش فیلم تجربی بپردازد …  آنچه که به انگیزه ی اصلی ام برای بوجود آوردن EFS تبدیل شد. بنا براین در سال ۲۰۰۰ جامعه سینمای تجربی را با همکاری محمد نیک دل آغاز کردم. از آن پس تا سال ۲۰۰۴ مشغول ساختن فیلم در ایران بودم و پس از آن به ایرلند نقل مکان کردم.
در میان تجربه های فیلمسازی ماجراجویانه ام در ایران قصد ترتیب دادن نمایش خصوصی فیلم های خودم و دیگران - برای دوستان و آشنایانم - را داشتم. در آن دوره متوجه شدم که نمی توانم انتظار هیچ گونه حمایت از فستیوال های فیلم یا مؤسسات دولتی را داشته باشم. اگر قصد برای ادامه دادن داشته باشید، می بایست فرهنگی را بنا کنید که می خواهید تکه ای از آن باشید و کارها را از صفر شروع کنید. طبیعتا انجام چنین کاری به تنهائی و بدون کمک دیگران میسر نیست، بنابراین برای دستیابی به هدفتان صراحتا نیاز به گروهی از فیلمسازان تجربی خواهید داشت.
وقتی به دوبلین آمدم همچنان به فیلمسازی ادامه دادم. با گذشت زمان با فیلمسازانی ایرلندی که فضایی مشترک بیشتری داشتم، آشنا شدم و EFS دوباره از نو در دوبلین شروع به کار کرد… علیرغم اینکه EFS یک نهاد بین المللی است اما این را نیز باید پذیرفت که ایران و ایرلند، دوقطب جغرافیایی جدایی ناپذیر را در این نهاد تشکیل می دهند. اعضای اصلی EFS را در روزهای آغازینش فیلمسازانی چون: محمد نیک دل، مهدی صفرعلی، علی وکیلیان، بهزاد حکی، پویا احمدی تشکیل می داده اند و در سال های اخیر همکاری بسیار مفیدی با فیلمسازانی چون حمید شمس جاوی، کامیار کردستانی، بهار صمدی (با پروژه هایی مشترک با نوید سلاجقه که خود، از اعضای گذشته است) و آتوسا پورحسینی (هنرمند بصری ایرانی ساکن دوبلین) داشته است.
با بازگشتم به ایرلند، در آغاز، خود را در موقعیتی مشابه با آنچه در ایران تجربه کرده بودم، یافتم. تاریخ فیلمسازی تجربی ایرلندی کمابیش چهره های شاخصی داشت اما همانند ایران، هیچ گاه جریان سنتی فیلم آلترناتیو، دنبال نشده بود. در سال های بعدی حضورم در ایرلند، آثار فیلمسازانی چون دان کاوانا، مایکل هیگینز، مکسیمیلیان له کین و خودم ، نیروی تازه ای به فیلمسازی تجربی ایرلندی بخشید و در حاشیه میتوان گفت که تلاش های ما در این زمینه به طور مشخصی در حال گسترش است. روابط EFS با فیلمسازان بین المللی روز به روز در حال افزایش است به طور مثال: من " یان کلاودتشر"را در دوبلین ملاقات کردم، در سال های گذشته او مجددا محل زندگی خود را از  زوریخ به دوبلین تغییر داده است. همچنین با هنرمند، فیلمساز و کیوریتر اسپانیایی " اسپرانزا کلادو" ملاقات داشتم. او تسلط زیادی بر شاخه ای از سینما چون "پاراسینما" دارد. اسپرانزا سال های زیادی را در اواخر 2000 در دوبلین گذرانده است و در طی همین سال ها، با فعالیت هایش در زمینه ی کیوریتوری و نویسندگی قدم مهمی را در پرورش سینمای تجربی در ایرلند برداشته است. "جیسون مارش" تنها عضوی از گروه است که در ولز زندگی می کند و هیچ گونه ارتباطی با ایران یا ایرلند ندارد.
در نهایت می‌توان گفت که من به "سینمای ملی" اعتقادی ندارم. آنچه من بدان اعتقاد دارم "قاره ی سینما " است، جایی که فیلم های همه ی ما به آنجا تعلق دارند. قاره ای که می‌تواند به هر کس با هر ملیتی تعلق داشته باشد. من هیچ گاه با خودم فکر نکردم که به مکان یا فرهنگ مشخصی تعلق دارم. من فکر می کنم که فیلم های  EFS نیز، جهانی است و میتواند توسط تمامی ساکنین زمینی و حتی فرا زمینی لمس و یا تجربه شود، اگر EFS در مریخ هم موقعیت فیلم‌سازی داشته باشد ما باز هم فیلم هایی با همین مشخصات و ویژگی‌ خواهیم ساخت.

روزبه رشیدی - 2015 با تشکر ویژه از دین کاوانا و ماکسیمیلیان له کین
ویرایش متن وحید مرتضوی

ترجمه از نیو مدیا سوسایتی

بیانیه‌ی ای‌ ف‌‌‌ س بخشِ دوم

"بیانیه‌ی ای‌ ف‌‌‌ س (بخشِ دوم)"

اخیراً در جلسه‌ی پرسش و پاسخی پس از اکرانِ فیلم‌هایی از EFS) Experimental Film Society) که گرداننده‌ی آن بودم، شرکت کردم. برنامه‌ها مشتمل بود از فیلم‌های کوتاهی از چند فیلمسازِ EFS و یک فیلم بلند از خودم، که هردوی آن‌ها در سالن‌های پُر به نمایش درآمد. بااینکه واکنشِ کُلی بسیار مثبت بود، در این میان دو نظر تند و چالش‌برانگیز وجود داشت که واقعاً بر من اثر گذاشت. من به به اختصار و مودبانه پاسخ دادم، بی‌جهت بر آن‌ها تعلل نکردم که بگذارم پرسش و پاسخ در جریان باشد. و در هفته‌های پس از آن، فکر زیادی صرف آن کردم و این مسئله را مفصل با همکارانم، دین کاوانا و ماکسیمیلیان لو کِین، به بحث گذاشتم. آنچه در ادامه می‌آید، پاسخی است که آن را فرموله کرده‌ام:

آن نظرات از این قرار بود:

«فیلم‌های این مجموعه آنقدر شخصی، فرمال و تجربی بودند، که هیچ‌کس قادر نیست با آن‌ها ارتباط برقرار کند. راهی برای ورود به جهانِ این فیلم‌ها وجود ندارد و در نتیجه ابداً راهی برای لذت از آن‌ها در کار نیست.»
«بسیاری از این کارها اصلاً نباید اینجا حضور پیدا می‌کردند! تکرار می‌کنم - این کارها هرگز نباید اینجا به نمایش درمی‌آمدند.»
طبیعتاً، درکِ من از این اظهارات این است که به دلیلِ اینکه این فیلم‌ها به لحاظِ فرم، روح و محتوا «شخصی» بوده‌اند، قابل فهم نیستند و در نتیجه حتی نباید وجود داشته باشند. به عنوانِ فیلمسازی که خود را متعهد به خلقِ سینمایی به شدت شخصی، و به لحاظِ فرمی رادیکال کرده‌ام، مطمئناً نخستین مرتبه‌ای نیست که واکنش‌هایی از این دست، شنیده‌ام. واکنش‌هایی که نه فقط معطوف به فیلم‌های من، که همچنین متوجهِ آثارِ همکارانم و دیگر فیلم‌های تجربی و گهگاه حتی فیلم‌های نسبتاً وابسته به جریان بوده است. احتمالاً، این نوع واکنش به نفیِ خشونت‌آمیز، یک مکانیسمِ طبیعیِ دفاعی است که وقتی فردی با شوکِ ناشی از مواجهه با ایده‌ای بسیار نامانوس رخ می‌دهد، که به نظر می‌آید با امری از اساس نا‌به‌جا روبه‌رو شده است. البته، تاریخِ سینمای آلترناتیو همچنین تاریخِ چنین مواجهاتی است. وقتی فیلمسازی چنین واکنشی دریافت می‌کند، اگر هدف او برانگیختنِ مخاطب صرفاً به خاطرِ نَفْسِ برانگیختن نباشد، از اینرو است که درک به دست‌آمده‌ی تماشاگر از چگونگیِ ایجاد «ارتباط» با فیلم، دچار بحران شده است. فیلمساز تجربی امید دارد اگر فیلم اثرگذار باشد این مواجهات از طریق بالا بردن درک تماشاگر منجر به ایجاد چالش در ذهن وی شده و به نحو مطلوبی در نهایت، ذهنی باز یا حتی افزایش آگاهی به دنبال خواهد داشت. و این نه تنها موجب افزایش درک فرد نسبت به سینما می شود بلکه به شکلی درک فرد را نیز پربار( یا مغشوش) می‌سازد.
هرچند ماهیت خاص جنبه‌ی «شخصی» فیلمسازی من به این جاه‌طلبی بُعدی کاملا متفاوت می‌دهد. کارهایی همچون آثار من - بدون هیچ بودجه ای، که کمابیش همه ی کارها به‌دست خودم انجام می‌شود و خصوصاً ابداع روش فیلمسازی برای خودم - منجر به ساخت فیلم‌هایی می‌شود که طبیعتا چیزی نزدیک به نمایشی واضح از افکار و احساسات من است. بنابراین یقینا بخش‌های معینی از آنها به این علت که در جریان زندگی شخصی من تجربه نشده‌اند همچنان غیر قابل درک باقی می‌مانند. با وجود این، زمانی‌ که  بقایا و ارواح این لحظات درونی که در سطح اثر باقی می ماند به ذهن خطور می کند، آنقدر آشکارند که قادرند با مخاطب ارتباط برقرار کرده و مخاطب می‌تواند ارتباطی بین تجربیات خود و آنچه می‌بیند و می‌شنود ایجاد کند. و تاکید باید بر«ارتباط آن با تجربیات شخصی خودشان» قرار گیرد.
ساخت این فیلم‌ها روندی است از جستجوی آزادانه‌ی با‌زخوردهای ادراکی ناراحت کننده و اغلب عجیب فرد به جهانی که با هربار تماشاکردن بیشتر و بیشتر رمزآلود و ناپایدار ظاهر می‌شود. جهانی که ما اغلب آن را از طریق قوه‌ی بینایی، اصوات و قدرت تشخیص فردی درک می‌کنیم. بنابراین تکنیک‌های سینمایی به نحوی مطلوب و خاص برای بررسی درک فردی مناسب است به این طریق که می تواند حقیقت مناسبات درونی یک فرد با جهان را به شکلی تشدید شده آشکار سازد. البته بدل کردن سینما به چنین حیطه ی تاریک و بی ثباتی منتهی به انجام تحقیقات وسیع در رابطه با ظرفیت‌ها، رموز و محدودیت های خود سینما می‌شود. فیلمساز، سینما را و سینما قدرت تشخیص خاص فیلمساز را به منظورِ کندوکاوِ سرشتِ دیگری به‌کار می‌گیرد.  هریک دیگری را بر می انگیزد، مرزهای ادراکی یکدیگر را تحت فشار قرار می‌دهد، و وجوه پنهان سرشت دیگری را آشکار می‌سازد. فیلم نه تنها صرفا به‌عنوان یک ابزار برای نمایش تصورات ازپیش اندیشیده یا انتقال اطلاعات به گونه ای متعارف استفاده می شود بلکه می تواند منجر به مواجهه‌ی مخاطب با تصویری شود که حقیقتا منحصر به‌فرد است. تصویری که می تواند همچون هر فردی شکننده و آسیب پذیر و یا گاه ستیزه‌جویانه و معماگونه باشد.
آنچه نهایتا از این روند کارِ آزاد و کاوشگرانه حاصل می‌شود خودمدارانه نیست، عمیقا بینا-فردی‌ است. فیلمساز، ایده‌ای کم محتوا از موضع قدرت، که اغلب فیلم ها تظاهر به آن می کنند، به مخاطب ارائه نمی دهد. هیچ تلاشی «به‌ منظور تسلیِ» تماشاگر از طریق سرگرم کردن وی و یا «به فکر واداشتن» او، همچون فیلم هایی که بیانگر «پیامی» هستند، وجود ندارد. در عوض از آنها دعوت می‌شود به کاوشی تجربی در فضا، احساسات و روندهایی که در فیلم وجود دارد از طریق آفرینشی مشترک، بپیوندد. هر تماشاگر در تمام زمان پخش نسبت به بازخوردها و احساساتش آگاه می‌ماند.تجربه‌ی تماشای این فیلم برای تماشاگر به پرسشی شخصی از ادراک وی تبدیل می‌شود. بنابراین فیلم می تواند همانقدر که در مورد فیلمساز صدق می‌کند در مورد تماشاگر نیز صادق باشد.
مخاطب قوی نه تنها فیلم را تکمیل کرده بلکه آن را تعدیل نیز می کند. این فیلم ها، فیلم هایی هستند که تماشاگر تنها در ذهنش می تواند آنها را نتیجه‌گیری کند و نه روی صحنه. من علاقمندم فیلم را همچون شی‌ای اسرار آمیز بدانم که در خلاء غوطه ور است. هر دو، فیلمساز و تماشاگر ماهواره‌هایی هستند که حوالی این شی عجیب می گردند و سعی دارند که به شیوه ی خود آنرا کشف کنند. این منجر به تبادلی ثابت می شود: ما تنها نیستیم زیرا را سینما داریم که از طریق آن ما، یعنی تماشاگر و فیلمساز، می توانیم در سطحی یکسان با آن ارتباط برقرار کنیم (ولو اینکه این امر یقینا تحتِ آن شرایطی است که فیلمساز تعیین می‌کند). آنچه ما می‌خواهیم در مورد آن گفتگو کنیم چیزی وصف‌ناپذیر است که شاید بتوانیم آن‌ را حس کنیم اما تنها با تکنیک‌های سینمایی می تواند ظهور کند.
تفاوت بین این شیوه ی آفرینش و تکنیک‌های سنتی و فریبکارانه‌ی احساسی روایی در جریان اصلی چنان واضح‌اند که قابل ذکر نیست. طرحِ EFS در مقابل هالیوود بسیار آرمان گرایانه ست. امروزه همه فیلم می‌سازند و تجهیزات تصویری به شکل های مختلف بصورت جهانی قابل دسترسی است، وجود فیلم هایی خارج از ساختار تجاری موضوع خاصی نیست. تجربیات من در جایگاه یک فیلمساز این است که هر قدر بیشتر نسبت به دیگران شناخت و آگاهی کسب شود عرف‌های درونیِ بیشتری یافت می‌شود که گاهی این عرف‌ها از آنچه که زمانی رادیکال بوده نشآت گرفته است، و بایستی بیان می شده است.
تصور می‌شود سینما ملزم به عمل در چهارچوبی تعریف شده و مقبول است. اما این قوانین تنها قوانین جریان اصلی نیستند. هر میزان از  سبک‌های «آلترناتیو» می تواند «محافظه کار» باشد و نیازهای خودخواهانه‌ی مصرف‌کنندگان این دسته از سبک‌ها را همچون همان سریال‌های بی‌مایه و پیش پاافتاده‌، سرسری برآورده سازد. نمونه‌هایی که در آن‌ها این مورد مشهود است موارد زیر را شامل می‌شود: فیلم‌های «مامبل‌کور»، که اغلب ناپختگی و بی‌تجربگی دلیل این فیلمسازی‌های بدون کیفیت است، فیلم های ماتریالیستی که در آنها این موضوع که روی فرمتی کوتاه پلان‌برداری شده است آنرا مستحق ستایش می‌سازد، و از همه بغرنج‌تر فیلم‌های مرتبط با فشارهای سیاسی یا عصیان و سرکشی است که تنها به سبب اعمال این مقتضیات حتی اگر فقط گزارش باشند می‌توانند از مزیت سینمایی‌بودن بهره‌مند شوند. البته همه‌ی این سه سبک سوابق درخشانی از دوران پیشگامیِ خود و اغلب زمانی‌که این فیلم‌ها همچنان وقایعی کمیاب بودند در تاریخ سینما دارند. و همچنان امروزه نیز گاهی همه‌ی این سه سبک آثاری چشمگیر (همانطور که جریان اصلی تولید می‌کند) تولید می‌کنند. اما مشکل این است که این‌ها، همان‌هایی هستند که در بسیاری از محافل بصورت خودکار به عنوان سینمای رادیکال شناخته می‌شوند که به منتقدین و فستیوال‌ها این بهانه را می‌دهد که به واسطه‌ی آن به فیلم‌های رادیکال نپردازند. این فیلم‌ها اغلب با دسته‌بندی‌شان نامیده می‌شوند و نه با کیفیت‌شان و تماشاگر علاوه بر اینکه همچنان آگاه است که این فیلم‌ها «رادیکال» یا «آلترناتیو» هستند، می داند دقیقا نسبت به فیلم چه موضعی دارد. و این همان چیزی است که فاصله‌ها را پر میکند، حتی باقی موارد را به فراموشی می‌سپارد. و این ارزش سینما را کمرنگ می‌سازد.
اگر بخواهیم حقیقت را بگوییم ساحتِ شنیداری-دیداری قرن بیست‌و‌یک آنقدر بی‌ثبات و بیحدومرز است که هرکس هنرمند وظیفه‌شناس و دقیقی باشد، باید بیش از گذشته دقت به‌ کار برد. البته نه به معنای «پیش رفتن» با جدیدها، بلکه بدین صورت که دائما ارزش‌های آنچه به آن عمل می‌کنند را در مقابل حجم وسیع تصاویری که در جهان سرازیر و سادگی تولید می‌شود را مورد سوال قرار دهد. به‌طور کلی ما دیگر در درون تاریخِ تک‌ساحتیِ بسطِ زیبایی‌شناسی عمل نمی‌کنیم اما در سیلابی از انتخاب‌های سبکی (یا تشابه تصاویر) سرگردانیم که تکنولوژی تقریبا به همه این اجازه را می‌دهد که به آسانی و سهولت از آن بهره‌مند شوند. ما رابط‌های یک زنجیره‌ی توسعه‌ی تاریخی  در زمانِ حال نیستیم. ما مردمان دوره‌ی پس از آنها هستیم که در جعبه‌ی خرت‌و پرت‌های  به‌جامانده از آن دوره‌ی مملو از قهرمان جستجو می‌کنیم. این امر در نفسِ خود بد نیست اما اگر کسی هنوز به سینما اهمیت دهد، واضح است که مسئولیت در این موقعیت بسیار است.
امروزه این بر عهده ی فیلمساز است که از لیاقت و توان خود در آفرینش مجدد سینما از نگاه خود استفاده کند. و کمتر از آن کافی نیست. این آفرینش مجدد در خلاء رخ نمی‌دهد،درس‌های مربوط به تاریخِ فیلم باید مطالعه و شبیه‌سازی شود زیرا برای حضور در دنیای امروز چه بخواهیم و چه نخواهیم باید از تصاویر متحرک تاثیر پذیرفت. مطالعه‌ی آثار بزرگان به ما اجازه می دهد به‌صورت نقادانه تصاویر متحرک را هدایت کنیم و آنها را خارج از محتوایی که عموما در جامعه به ما عرضه می‌شوند، درک کنیم. در جایگاه یک فیلمساز، ضروری است که فرمولِ نوشتار، رنگ، صدا و ریتم - صدا و ضربان قلبی که کاملا منحصر به‌خودتان باشد - را داشته باشید. همچنین باید جهانی را جستجو و کشف کنید که برای شما شخصی و منحصر به‌فرد است. برای ارائه‌ی چیزی‌ که تماشاگر نمی‌تواند جای دیگری ببیند، «محتوا» را بهانه نکنید. این ضروری است که برای آشکارساختن افکار عمیق‌تر موجود که تنها از طریق ابزار و تکنولوژی‌های سینما قابل لمس است وارد واقعیت شویم. برای ایجاد یک زبان سینمایی که کاملا متعلق به خودتان است تنها انجام همین کار کفایت می‌کند. فیلم‌ها باید از صحنه‌ای خاص، و یک شیوه‌ی شخصیِ استفاده از صدا و تصاویر متولد شوند. این باید نقطه‌ی اغازین یک فیلم باشد و پس از آن به‌صورت طبیعی عناوین مناسب خود را جستجو کند. نباید آن را تنها برای شرح ظاهری و یا جلوه بخشیدن به یک سناریوی معمولی به‌کار برد.
البته این کاملا متناقص است که در جهانی که تصاویر متحرک همراه دائمی ما هستند، سرمایه گذاری بر قدرت لاینفک و ویژگی‌های آن‌ها همیشه بسیار اندک به‌نظر می‌آید، نهایتا فراتر از حالات سودگرایانه - به‌طورِ معمول «چگونه می‌توانم از این برای فروش چیزی استفاده کنم؟» به‌جای تولید شگفت‌آور صدا و تصویری که می‌توان مورد استفاده قرارداد به‌سادگی به کم مصرف‌ترین شیوه‌ی انتقال اطلاعات درآمده‌اند در صورتی‌که می‌تواند عکس این موضوع باشد. مخاطبین و سازندگانِ تصاویر متحرک بر سر رابطه‌ای کدگذاری‌ شده و تصنعی که درباره‌ی رویکردی مقبول درباره‌ی «موضوع» دیکته‌شده است، توافق کرده‌اند. در نتیجه همچون مغز بشر، سینما، تلویزیون، گالری‌ها، ویدئوهای اینترنت و تمام اَشکال تصاویر متحرک با کمتر از ١٠% ظرفیت و توانایی‌شان بکار گرفته می‌شوند. به‌نظر می رسد عموما فیلم‌ها اجازه‌ی مواجهه‌ی مستقیم با رموز و وسعت چیزهایی که راهی برای درک آسان‌تر آنها است، را ندارند؛ مانند طبیعت، حیوانات، کهکشان و یا وجود ما بدون کم اهمیت جلوه‌دادن آن. همه چیز باید بسیار مرتب به اندازه‌های کوچک، آسان و قابل هضم درآورده شود، یک بازتاب هفته‌ای از جهانی‌که در آن می‌توان با ایده‌ها بازی کرد. ظرفیت‌های عظیمِ تجربیِ سینما، قابلیتی بیش از این‌ها دارد، اما به‌نظر می‌رسد اغلب مردم نمی‌دانند چگونه با دقت و حساسیتی بالاتر و مناسب‌تر ببینند و گوش بدهند. همانطور که متخصصی اسپانیایی به تازگی در گفتگوهایش بیان کرده: «حقیقت این است که اغلب مردم از سینما نفرت دارند.»
یکی از دوستان  من (دنیل فاوسِت) به این موضوع در دنیای هنر اشاره کرد، که می‌تواند در هر زمینه‌ای که تصاویر متحرک در آن دخیل هستند نیز صحیح باشد:
«وضعیت منزجرکننده‌ی جهانِ هنر اینجا در یک نظر خلاصه‌ شده است:
«او فیلمسازی واقعا جذاب است، من متوجه شدم زمانی که این فیلم در گالری‌ها به نمایش در می‌آید، مردم  تمام ٤٥ دقیقه را می نشینند و گالری را ترک نمی کنند.»
آیا این بهترین چیزی‌ است که می توان در مورد یک اثر موفق هنری گفت، اینکه مردم در حین پخش نشستند؟ هنرمندان، گالری‌ها، مدارس هنر و منتقدین در از‌بین‌بردن روح آفرینشِ هنری دست دارند. آیا هنرمندان دیگر اشتیاقی برای آفرینش اثار بزرگ ندارند، که حقیقتا تجربه کنند و با تمام وجود، به‌جای این آثار نسبتا روشنفکرانه و فاقد احساس آثاری خلق کنند؟ بنظر می‌رسد دیگر کسی خطر نمی‌کند، هنر باید آگاهی را افزایش دهد و فراتر از محدودیت‌ها برود، نه اینکه فقط صرف یک شام دوستانه شود. همانطور که کمپبل در سخنرانی پذیرش خود گفت «نظرات مردم نسبت به هیئتِ داوری از اهمیت بالایی برخوردار است» و دوستانِ کل قضیه همین هست!»
پس سینما باید چگونه باشد؟ من همیشه تعریف ایده‌آل نیکول برنه از هنر به‌عنوان حادثه را می‌پسندیدم. سینما باید حادثه‌ای در روش زندگی باشد، در روشی که هر صبح چشم به روی دنیا می‌گشایید. شخصا علاقمندم تجربه‌ی سینمایی را همانطور تعریف کنم که دانشمندان، مرگ را همچون فروافتادن در چاله‌ای سیاه پیش‌بینی کرده‌اند. وقتی درون آن میافتید، فقط به درون کشیده نشده‌اید بلکه از پایین نیز خورد شده‌اید. وقتی به بیرون چاله نگاه می‌کنید، همه‌ی آنچه از زمان تولد در آن جای گرفته را می‌بینید که در کسری از ثانیه به سمت شما می‌شتابد، و شما را به سمتِ نابودی می‌برد. سینما به در نفسِ خود یک چاله‌ی سیاه نیست، آفریده‌ی انسان است. اما می‌تواند همه‌ی کهکشان‌ها و همه‌ی اَشکالِ زندگی را در بربگیرد، حتی آنچه را که ما نمی‌توانیم کاملا درک کرده و فقط حس‌اش می‌کنیم.
همانطور که روبر برسون می گوید: «من به سینما باوردارم.»
  • نوشته‌ی روزبه رشیدی، به همراهِ ماکسیمیلیان لو کِین و دین کاوانا (ژانویه‌ی ٢٠١٥)
  • ترجمه آیین فروتن

EFS Films at the Cinematheque of Tehran Museum of Contemporary Art

Screening of Experimental Film Society Short Films at the Cinematheque of Tehran Museum of Contemporary Art

Monday 28th September 4:30PM
Address: Tehran, N Kargar St, Iran

  • Programmed By Rouzbeh Rashidi in collaboration with Vahid Mortazavi
  • There will be a Q&A afterwards (FREE EVENT)
Experimental Film Society (EFS) is an independent, not-for-profit entity specializing in avant-garde, independent and no/low budget filmmaking. It was founded in 2000 in Tehran, Iran by Rouzbeh Rashidi and has been based in Dublin, Ireland since 2004. It unites works by a dozen filmmakers scattered across the globe, whose films are distinguished by an uncompromising devotion to personal, experimental cinema. They have in common an exploratory approach to filmmaking where films emerge from the interplay of sound, image and atmosphere rather than traditional storytelling techniques. Although an international organization, Experimental Film Society is notably at the centre of a new wave of Irish experimental filmmaking and crucial in fostering a radical emerging Iranian underground cinema. The films programmed for screening will show EFS’s formal experimentation through the deconstruction and decomposition of film genres. In these works the filmmakers have radically minimalized genre elements, attaining what could be described as a ground zero of drama through the systematic removal of narrative structures. What this has achieved is a series of experimental films that foreground mood, atmosphere, visual rhythms, the nature and subjectivity of the image and the gaze that engenders it as well as the permeability of the borders between fiction and lyrical filmmaking.

Film Programme (Monday 28th September)

1_ The Illuminating Gas (2012) By Esperanza Collado / Spain /8mins
2_Hotel (2011) By Michael Higgins / Ireland / 1min
3_Painting (2011) By Michael Higgins / Ireland / 5mins
4_Clandestine (2015) By Atoosa Pour Hosseini / Ireland / 14mins
5_ Cut To The Chase (2015) By Dean Kavanagh / Ireland / 10mins
6_Bouquet (2010) By Maximilian Le Cain  / Ireland / 1min
7_Home Movie (2010) By Maximilian Le Cain / Ireland / 3mins
8_ Monologue By Maximilian Le Cain / Ireland / 2mins
9_ Evening Ascent (2010) By Maximilian Le Cain / Ireland / 6mins
10_Smudge (2010) By Maximilian Le Cain  / Ireland / 1:30mins
11_Hotel La Mirage (2010) By Maximilian Le Cain / Ireland / 6mins
12_Soltan Karl: The Super-8 Works (2010) Maximilian Le Cain/Ireland/ 14min
13_Homo Sapiens Project (93) (2012) By Rouzbeh Rashidi / Ireland / 12mins
14_Homo Sapiens Project (161-170) (2013) By Rouzbeh Rashidi / Ireland / 8mins

Total Running Time: 92 Minutes


نمایش فیلمهای کوتاه انجمن سینمای تجربی درسینما تک موزه هنرهای معاصر تهران

نمایش فیلمهای کوتاه انجمن سینمای تجربی
درسینما تک موزه هنرهای معاصر تهران
همراه با جلسهٔ نقد و بررسی 
برنامه ریز: روزبه رشیدی با همکاری وحید مرتضوی
روز دوشنبه ۶مهر ساعت ۴:۳۰ تا ۷
خیابان کارگر شمالی‌ - جنب پارک لاله

انجمن سینمای تجربی (EFS)، نهادی مستقل و غیرانتفاعی است که منحصر به فیلم‌هایی با افکار نو، مستقل و فیلم‌هایی با بودجه‌ی اندک و یا بدون بودجه می‌شود. این انجمن در سال ٢٠٠٠ توسط روزبه رشیدی در تهران، ایران پایه‌گذاری شد و از سال ٢٠٠٤ در دوبلینِ ایرلند استقرار یافت. EFS، آثار فیلمسازان سراسر جهان را، فیلمسازانی که پایبندی بسیاری به سینمای تجربی و شخصی دارند، جمع‌آوری می‌کند. وجه مشترک این فیلمسازان، رویکرد کاوشگرایانه‌ی آنان است که در آن فیلم حاصل تاثیر متقابل صدا، تصویر و محیط است نه تکنیک‌های سنتیِ داستان‌گویی. هرچند انجمن سینمای تجربی سازمانی بین المللی است، این انجمن به شکل قابل‌توجهی در مرکزِ موج نوئی از فیلمسازی تجربی ایرلند قراردارد و در پرورشِ جریانِ رادیکال درحالِ ظهورِ سینمای زیرزمینی ایرانی نقشی تعیین‌کننده ایفا می‌کند. فیلم‌هایی که بر روی پرده خواهند رفت، تجربیات فرمال EFS خواهند بود، از خلالِ ساختارشکنی و تجزیه‌ی ژانرِ سینمایی. در این آثار، فیلمساز اجزای ژانر را به شکلی رادیکال به حداقل رسانده تا بتواند از طریق حذفِ سیستماتیکِ ساختار روایی، به آنچه که از آن با عنوان سطحِ صفرِ درام یادمی‌شود، دست‌یابد. حاصل این کار مجموعه‌ای از فیلم‌های تجربی است که  علاوه بر ایجادِ امکانِ تداخل میانِ مرزهای فیلمسازی داستانی و غنایی، حال‌وهوا، اتمسفر، ریتمِ بصری، سرشت و سوبژکتیویته‌ی تصویر و آن نگاهِ خیره‌ای که موجب آن می‌شود را به پیش‌زمینه بکشاند

اطلاعات بیشتر

HSP (200 – Work In Progress Cut) in Lange Nacht der Bilder in Lichtenberg, Berlin

A 38 minutes cut of Homo Sapiens Project (200 – Work In Progress) will be screening as part of Die 8. Lange Nacht der Bilder in Lichtenberger Ateliers, Werkstätten und Galerien on Friday 2nd October in Berlin. This 38 minute cut was specifically deigned for the occasion and was shot and developed during the EFS residency at the Lichtenberg Studios in July 2015. It will be part of the mammoth 12 hours film project “HSP 200″ which is evolving gradually. More info HERE

Artdigiland: Rashidi / Le Cain Interview Part 2

Artdigiland has published the second part of an in-depth interview with Maximilian Le Cain and Rouzbeh Rashidi. This interview is part of an Artdigiland project supported by Academy of Fine Arts of Naples, Italy. Thanks to Enzo Cillo, Federica Iodice & Silvia Tarquini. Read HERE

(The first part is here…)

EFS Interview with Artdigiland

Rouzbeh Rashidi and Maximilian Le Cain were interviewed by Enzo Cillo and Federica Iodice for Artdigiland. The interview is in two parts and also available in Italian (special thanks to Silvia Tarquini). This interview is part of an Artdigiland project supported by Academy of Fine Arts of Naples, Italy. Read the first part HERE

Altered States

Homo Sapiens Project (191-199) by Rouzbeh Rashidi, Dean Kavanagh & Maximilian Le Cain and INCUBUS by Atoosa PourHosseini have been selected for the exhibition in Altered States. Altered States is an immersive multi-screen show of the latest experimental film and video work curated by the Hastings-based filmmakers Toby Tatum and Mark French. ALTERED STATES Electro Studios, Seaside Road, West St Leonards, TN38 0AL Sat 29 August from 6pm – 10pm Sun 30 August from 2pm – 6pm.

More info HERE

EFS @ Open Night Cinema in August 2015

Experimental Film Society in association with Open Night Cinema will present two programmes of underground film/expanded cinema each Saturday for the first two weeks of August 2015. The programmes will be presented in a large, atmospheric, industrial space. EFS members Rouzbeh Rashidi, Dean Kavanagh, Maximilian Le Cain and Michael Higgins will specifically design, present and document each event, engaging fully with the site and the audience. The results of this documentation will emerge as part of their mammoth upcoming feature film Homo Sapiens Project 200. The goal is to employ this vortex-like space as a projection and shooting location that functions as a living organism containing the memories of a future cinema. Each of these programmes will highlight the unique aspect of the abilities that each individual filmmaker possesses and, in creating this black hole of cinema, they will exorcise the elements and atmospheres, colliding them into what will become Homo Sapiens Project 200.

Saturday 1st August 2015:

1_Murder (2014) By Michael Higgins / Ireland / 5mins
2_Funnel Web Family (2013) By Michael Higgins / Ireland / 14mins 
3_Friends with Johnny Kline (2015) By Dean Kavanagh / Ireland / 17:30mins 
4_Homo Sapiens Project (97) (2012) By Rouzbeh Rashidi / Ireland / 20mins
5_Night Regulation (2014) By Maximilian Le cain /  USA-Ireland / 25mins

Saturday 8th August 2015:

Homo Sapiens Project (174, 191-199) (2014-2015) By Rouzbeh Rashidi, Dean Kavanagh & Maximilian Le cain / Ireland

Michael Higgins In Focus: The Illuminated Room - An expanded cinema event.

“A Brief Factual History of EFS”

Experimental Film Society (EFS) is an independent, not-for-profit entity specializing in avant-garde, independent and no/low budget filmmaking. I founded it 2000 in Tehran and it has been based in Dublin, Ireland since 2004. It unites works by a number of filmmakers scattered across the globe whose films are distinguished by an uncompromising devotion to personal, experimental cinema. It began as an organization for producing and archiving films, which it still does. But since 2011 one of its main activities has been organizing and promoting screenings of EFS work in venues all over the world. In July 2015 the 40th EFS screening took place in Berlin, Germany. As well as screenings, EFS has organized live cinema events, installations and exhibitions. It has an online archive of shorts and a VOD site for features. Its side-projects include the online journal EFS Publications and the noise project Cinema Cyanide. Its current membership stands at nine filmmakers.

There are no strictly defined rules governing EFS films, but most works share some general principles or characteristics. One is the avoidance of a script or any form of written plan. Films that grow from images rather than words have their own particular qualities. By extension, EFS filmmakers share an exploratory, improvisational approach to filmmaking. They often don’t know exactly what the film they’re making is until the last day of editing. They control the film less than it controls them. EFS films are made in complete creative freedom and the vast majority of them are self-funded, although recently some of us have benefited from grant funding. The equipment used tends to be basic and inexpensive: DSLR cameras, 8 and 16mm film, web-cameras, mobile phone cameras, DV and even VHS. A considered relationship with the material specificity of each format and its characteristics is very important to us. Our films are often crafted from the places and people we encounter in our everyday lives and travels, although these are viewed through a poetic prism rather than with a documentary approach. Plots are usually very abstract with little or no dialogue.

EFS films are all massively personal and, in a sense, not complete. They don’t present the viewer with a neatly defined narrative universe or dictate exactly what he or she should feel at each moment. Their relationship with the audience is perhaps similar to a song that provides only the bass and drum line, leaving the listener to add his or her melodies. They remain open enough for the public to remain themselves while watching, instead of being ‘taken out of themselves’. These films are about images and the progression of images. When there’s sound or music, they’re about the interaction of sound and image. Cinema itself is always the subject, experimenting with its forms. Not necessarily pushing its limits, because I believe the limits of cinema have already been reached by Structuralist filmmakers like Sharits, or by Garrel’s early films, for instance. You can’t go beyond that. But if a filmmaker’s experiments are true to his or her perception and personality, the medium’s possibilities are constantly renewed.

When I started to make films back in January 2000 in Tehran, I felt that there were three main categories of filmmaking to choose from and be in. One was the mainstream cinema, with a strong emphasis on storytelling, either fiction or documentary. The second category was the underground/guerilla type cinema, which was bolder in its subject matter and embraced micro-budget techniques, but was essentially not that different from films in the first category except for its lack of money. I liked their DIY techniques, but that was about all. The third category was video art, which often had an explicit ideological agenda, be it social, political or religious. Some works were more personal and poetic, which I preferred. But this work came out of a visual arts context, whereas I was attracted to cinema itself. I felt that I didn’t belong to any of these groups. I wanted to do something very experimental within cinema, influenced as I was by history of film. I needed to establish a system of making and screening such films. That was the basic motivation behind EFS. So in 2000 I founded Experimental Film Society with my fellow cinematographer Mohammad Nick Dell. I made films in Iran until 2004 and then I moved to Ireland.

During my filmmaking adventures in Iran I would organise private screenings of new work (my own and films by others) for friends and similar people. During that time I realised that you simply cannot expect any kind of support from film festivals or government agencies. If you want to survive then you must create the culture that you want to be part of, and build it yourself from scratch. Naturally it is not a one-man job, therefore you most definitely need an experimental film collective in order to achieve this goal.

When I came to Dublin, I continued making films. As time passed, I came into contact with like-minded filmmakers in Ireland and EFS started to grow again. Although an international entity, it must be admitted that Iran and Ireland form the two definite geographical poles of EFS. The former members from its early days are, of course, all Iranian: Pouya Ahmadi, Mohammad Nick Dell, Mahdi Safarali, Behzad Haki, Ali Vakilian. In recent years, EFS has enjoyed a fruitful collaboration with Hamid Shams Javi and Kamyar Kordestani. Amongst current members are Bahar Samadi (who collaborates with another former member, Navid Salajegheh) and Dublin-based Atoosa Pour Hosseini.

Arriving in Ireland, I found myself in some ways in a similar situation to that which I had experienced in Iran: Irish film history can boast of a few notable figures in experimental film but there was never a real tradition of alternative film. There was nothing happening I could relate to or fit into as a filmmaker. In the years since, the work done by EFS members Dean Kavanagh, Michael Higgins, Maximilian Le Cain and me has been described as bringing a new experimental energy into Irish filmmaking. Although still at the margins, our efforts are becoming increasingly noticed in Ireland. The Irish connections continue: I met Swiss member Jann Clavadetscher when he was living in Dublin in 2005. In the past year, he has again moved from Zurich to Dublin. Spanish artist, filmmaker, curator and authority on paracinema Esperanza Collado had moved back to Spain when I first met her. But she spent several years in Dublin in the late 2000s, during which time her work as a writer and curator was immensely important in fostering an experimental film culture in Ireland. In fact, only Jason Marsh, who lives in Wales, has no connections with either Iran or Ireland.

Ultimately, though, I don’t believe in national cinema. I only believe in the ‘continent of cinema’ that all of our films belong to. They belong to everyone from any nationality. I never felt like I belonged to any specific place or culture. I think EFS films are universal and can be understood by any creature including extra-terrestrial life. As far as I am concerned, EFS could just as well be on Mars and we would still make the exact same type of films.

Rouzbeh Rashidi (July 2015)

Special thanks to Maximilian Le Cain and Dean Kavanagh

EFS @ Lichtenberg Studios, Berlin

EFS members Dean Kavanagh, Rouzbeh Rashidi, Atoosa Pour Hosseini and Maximilian Le Cain have just finished a highly productive week-long residency at Lichtenberg Studios, Berlin. Many thanks to Uwe Jonas at Lichtenberg Studios and The Arts Council of Ireland for a travel grant that made this possible. And, above all, a huge thank you to the amazing Michael Freerix who arranged not only the residency but the two screenings we had while in Berlin.

EFS @ Phantoscope

Coming to Triskel Christchurch Cinema, Cork on Saturday July 11th at 6pm...

A knockout double bill of Michael Higgins' At One Fell Swoop & Dean Kavanagh's Polar Nights. Tickets on sale.

At One Fell Swoop (2015) by Michael Higgins

Ireland / 70 mins / Black & White

At One Fell Swoop deals with a stonemason (Cillian Roche) and his metamorphic wander through rural Ireland. In passing he slips through the film’s frames into a re-imagining of his surroundings in which he finds himself trapped on an intense cataclastic path towards a dead end. Photographed on expired 16mm black and white film and entirely hand-processed, At One Fell Swoop resembles a phantom-like film lodged amid multiple stratums of time and space. At One Fell Swoop was funded by Arts Council of Ireland.

Dublin based Michael Higgins has been making films for ten years. He is interested in using the filmmaking process to rupture the reality of the everyday, bringing to light alternative ways of seeing and experiencing. His 2013 feature Smolt won the IndieCork Award for Innovation in Irish Feature Filmmaking.

Polar Nights (2014) by Dean Kavanagh 

Ireland / 61 mins / Colour

Polar Nights is a formalistic journey of image and sound that plunges viewers into the depths of the Arctic where a small town and its inhabitants live day-to-day lives in the dark. The main protagonist is perhaps the movie itself, which leads to the question of whether these characters were ever real or just delusions bleeding in from the cold.

Dean Kavanagh is an independent experimental filmmaker from Wicklow. He became a member of EFS in 2008. Since then he has completed over 50 short films and 5 at feature length, which have been screened worldwide. His work is intensely visual, creating detailed atmospheres that respond to the interaction between space, time and the human body. Rural and domestic themes diaphanously sheath a rigorously formalistic interplay between sound and image.

Two EFS Programmes in Berlin, July 2015

Experimental Film Society (EFS) filmmakers Rouzbeh Rashidi, Dean Kavanagh, Maximilian Le Cain and visual artist Atoosa Pour Hosseini will be in Berlin to introduce two programmes of short films that give an intense overview of the range and formally challenging thrust of EFS filmmaking. The screenings will take place at Lichtblick-Kino and regenbogenKINO.

Programme 1 @ Lichtblick-Kino 4th July 8PM

1_Dimensions (2013) By Atoosa Pour Hosseini / Ireland / 6mins
2_The Illuminating Gas (2012) By Esperanza Collado / Spain / 7:30mins 
3_Murder (2014) By Michael Higgins / Ireland / 5mins
4_Friends with Johnny Kline (2015) By Dean Kavanagh / Ireland / 17:30mins
5_67-69-Take 5 (2015) By Maximilian Le cain Ireland-Spain / 14mins 
6_Homo Sapiens Project (150) (2013) By Rouzbeh Rashidi / Ireland / 36mins

Total Running Time: 86mins

Programme 2 @ regenbogenKINO 5th July 8PM

1_Teaser (2015) By Jann Clavadetscher / Ireland / 3mins 
2_W.E (2014) By Bahar Samadi / France / 5mins
3_On The Way (2013) By Bahar Samadi / France / 3mins 
4_Pitpony (2014) By Jason Marsh / UK / 3:30mins 
5_Last Phase (2014) By Atoosa Pour Hosseini / Ireland / 2mins
6_Incubus (2014) By Atoosa Pour Hosseini / Ireland / 1:30mins
7_Luminosity (2) (2013) By Atoosa Pour Hosseini / Ireland / 2:30mins
8_Funnel Web Family (2013) By Michael Higgins / Ireland / 14mins
9_Homo Sapiens Project (176) (2014) By Rashidi & Kavanagh / Ireland / 12mins
10_Homo Sapiens Project (191-199) (2015) By Rashidi, Kavanagh & Le Cain / Ireland / 15:30mins
11_Brine Twice Daily (2015) By Maximilian Le cain/Vicky Langan Ireland / 20mins

Total Running Time: 82mins 

EFS is a not-for-profit entity that promotes, archives and sometimes produces work by a group of filmmakers operating in several different countries. Although each member has a distinctive vision, they are united by an uncompromising devotion to personal, experimental cinema. They have in common an exploratory approach to filmmaking where films emerge from the interplay of sound, image and atmosphere rather than traditional storytelling techniques. 

EFS was founded in 2000 by Dublin-based filmmaker Rouzbeh Rashidi, who continues to curate and run it. Although an international organization, EFS is notably at the centre of a new wave of Irish experimental filmmaking and crucial in fostering a radical emerging Iranian underground cinema.

For more details and profiles of individual filmmakers, please visit:

EFS presents two Performances in Temple Bar Gallery + Studios

Tuesday 30th June 2015 | 6:30 to 8:30 pm
Studio 6 | Free admission, all welcome.

Please click here to book your free ticket to this event.

Temple Bar Gallery + Studios, 5-9 Temple Bar, Dublin 2.

The next Experimental Film Society (EFS) event, taking place at Temple Bar Gallery + Studios under the Studio 6 Open programme, foregrounds an important aspect of several EFS members’ work: the intersection of performance and cinema. This event will consist of two live performances, one by Esperanza Collado and one by Atoosa Pour Hosseini with Irene Murphy and Mick O’Shea.

Esperanza Collado is an artist, curator and internationally recognized authority on paracinema. She will be presenting her acclaimed performance We Only Guarantee The Dinosaurs in Ireland for the first time. Filmmaker Jodie Mack wrote: ‘We Only Guarantee The Dinosaurs enchanted the audience with carefully-constructed choreography guiding a series of objects through an earnest investigation of the essence of CINEMA (PAST, PRESENT, POST) and its possibilities. On/off screen space dissolved. Time and space unfolded in simple gestures… The future of a thriving film art relies upon efforts like [this].’

For more information on Esperanza Collado, please visit:

Atoosa Pour Hosseini is a Dublin-based artist whose work explores questions around illusion, reality and perception. She attempts to convey and examine several recurring themes that relate to location, reflection, nostalgia and her relationship with her surroundings. Her works creates other worlds - mysterious, opaque and remindful of places we perceive we might recall or vaguely recollect from dreams or memory. Moving image performance is an important part of this process.

For more information on Atoosa Pour Hosseini, please visit:

She will be joined in this perfromance by Cork-based artists Mick O’Shea and Irene Murphy. Mick O‘Shea’s works spring from his essential experience in drawing. His mediums include sculpture, drawing, sound and cooking. He has been instrumental in establishing a vibrant sound art scene in Cork. Irene Murphy’s work questions the role of the artist, creative space, and engages with a broader concept of creativity. A common link in her art is ideas about performativeness, site specificity and communality with Murphy’s art acts being private interventions into public space. The perforamnce is entitled Clandestine

EFS is a not-for-profit entity that promotes, archives and sometimes produces work by a dozen filmmakers operating in several different countries. Although each member has a distinctive vision, they are united by an uncompromising devotion to personal, experimental cinema. They have in common an exploratory approach to filmmaking where films emerge from the interplay of sound, image and atmosphere rather than traditional storytelling techniques. EFS was founded by Dublin-based filmmaker Rouzbeh Rashidi, who continues to curate and run the organization.

More info:

Forbidden Symmetries @ CINEPHILES! QUEZON CITY


"We are inviting you all to attend our 2nd Cinemalibre film club screening this year on May 30, 2015 (Saturday). Please check the program below for details.

Venue: UP Cine Adarna - Videotheque, UP DILIMAN, QUEZON CITY
Date: MAY 30, 2015 (Saturday)
Time: 1230 PM - onwards

: Open to public (nonmembers of the group)
: Bring food & drinks


[films in response to recent political crisis in Thailand]
(12:30 - 1:45 PM)

FILMMAKER IN FOCUS #1: Chulayarnnon Siriphol

A Brief History of Memory (2010) - 14 mins 
Planking (2012) - 3 mins
Myth of Modernity (2014) - 16 mins

FILMMAKER IN FOCUS #2: Taiki Sakpisit

A Ripe Volcano (2011) - 15 mins 
Time of the Last Persecution (2012) - 7.5 mins
The Age of Anxiety (2013) - 14 mins

* * * *

[post-filmic vaguard cinema from Europe]
(2:00 - 4:15 PM)


Nightwalk (2013) - 6 mins 
Irresolute (2013) - 2 mins
Eventfall (2015) - 6 mins 
Shadows (2015) - 20 mins

> Experimental Feature: Forbidden Symmetries (Rouzbeh Rashidi, Dean Kavanagh & Maximilian Le Cain / Ireland / 2014) - 97 mins

> Special Short: Neuralgia (Michael Allen / 2014) - 3 mins

* * * *

[local experimental exigencies]
4:30 - onwards

FILMMAKER IN FOCUS: Christian Tablazon

What is a Day - 16 mins
Translación - 22 mins
Sala - 56 mins

> Special short: Iris (Mike Esteves / 2015) - 9 mins

* * * *

SPECIAL THANKS TO Thai film critic Wiwat Filmsick Lertwiwatwongsa for the Thai exchange selection!

For further inquiries, contact me, Adrian D. Mendizabal (0906-430-2809) or Epoy P. Deyto (0906 - 425 - 9019)"

More info HERE

Michael Higgins Interview with 103.2 Dublin City FM

Experimental Film Society member Michael Higgins was interviewed by Edwina Neilan from 103.2 Dublin City FM about the EFS approach of filmmaking and personal film practise. (May 2015)